Tenuta dell’Ornellaia ligt aan de Toscaanse kust en beslaat in totaal 99 hectare. De bekendste wijn is uiteraard ‘Ornellaia’, een Bordeaux-blend die het kan opnemen tegen dichte buur Sassicaia van Tenuta San Guido. Daarnaast geniet ook de Merlot-wijn ‘Masseto’ een schare trouwe volgelingen.

Net zoals Tenuta Guado El Tasso werd ook dit domein opgericht door de toonaangevende wijnfamilie Antinori, meer bepaald Lodovico Antinori. De eerste wijngaarden werden aangeplant in de jaren ’80. Sindsien is Tenuta dell’ Orneillaia wel al enkele keren van eigenaar gewisseld. In 1999 liet de Californische wijnkoning Robert Mondavi er namelijk zijn oog op vallen.

Tegen 2002 was het domein in handen van de Robert Mondavi Winery, terwijl ook Constellation Brands – het grootste wijnbedrijf ter wereld – aandelen op zak had. In 2005 kwam Tenuta dell’ Ornellaia echter volledig in de portefeuille van de wijnfamilie Frescobaldi.

Proefnotitie

Licht kersenrode kleur. Lichtvoetige fruitaroma’s – bosbessen – in de neus met een rokerige toets. In de mond een volle smaak van zwart fruit – pruimen – en wat hout. Tussen haakjes: Le Volte rijpt in de eikenhouten barriques die eerder zijn gebruikt voor Masseto en Ornellaia. De tannines zijn wat aan de kauwige kant, dus deze wijn heeft zeker nog bewaarpotentieel. Toch is deze wijn met zijn rijke smaak en lange, voortreffelijke afdronk ook nu al zeer genietbaar.

Score: 15/20

Cambon La Pelouse is een van de oudste wijnhuizen in de Haut-Médoc. Het kreeg haar naam van Monsieur Cambon, de eigenaar ten tijde van de Franse Revolutie. Het eigendom werd een tijdje geconfisceerd door de revolutionairen, maar enkele jaren later kreeg Monsieur Cambon het terug. Tussen 1956 en de jaren ‘70 werd er geen wijn geproduceerd omdat door de extreme vrieskou van 1956 zo goed alles opnieuw moest worden aangeplant. Sinds 1996 zijn de eigenaren Annick en Jean-Pierre Marie. Zij deden grote investeringen om het niveau van de wijnen op te krikken.

Van de 33 hectare die Château Cambon La Pelouse beslaat, ligt een halve hectare in de AOC Margaux. Deze wijngaarden grenzen aan de stokken van Château Margaux (1ste cru) en Château Cantenac-Brown (3de cru). Daarvan wordt een aparte Margaux gemaakt: L’aura de Cambon. Andere bekende buren zijn Château Giscours (3de cru) en Château Cantemerle (5de cru).

De Cambon La Pelouse 2009 is een klassieke blend van Merlot, Cabernet Sauvignon en Petit Verdot. 2009 was een uitstekend jaar in de Médoc. Een hete en droge zomer zorgde voor krachtige en gestructureerde wijnen.

Proefnotitie

Intense purperen kleur in het glas. In de neus is deze wijn heel aromatisch, fijn en complex. Vooral zwart fruit – bosbessen en cassis – aangevuld met een lichte kruidigheid voeren de boventoon. Ook een minerale ondertoon – natgeregende keien – valt op. Daarnaast is het eikenhout al duidelijk aanwezig. In de mond keert het rijke zwarte fruit terug. Het hout en de vanille zijn perfect verweven. De tannines zijn stevig, maar ze vullen de intense fruitigheid goed aan. Lange, sappige afdronk.

Score: 17/20

Eigenaars van wijnhuizen vind je in alle maten en gewichten. Van kleine ploeterende boertjes in Bourgogne tot steenrijke wijnfamilies zoals de Rothschilds in Bordeaux of de Antinori’s in Toscane. Voor die laatste groep bestaat er sinds 1992 een bijzonder clubje: de ‘Primum Familiae Vini’. Vrij vertaald betreft het de eerste – of de beste – wijnfamilies ter wereld. Wie een lidmaatschap overweegt, leest best nog even verder.

De Primum Familiae Vini – of kortweg PFV – is een internationaal gezelschap van maximaal 12 wijnfamilies. Lid worden kan enkel als er een plaatsje vrijkomt én als een bestaand lid jouw familie uitnodigt. Bovendien moet je ook nog eens unaniem aanvaard worden door alle andere leden. Kortom, het is een behoorlijk exclusief clubje. Ik ben vast niet de enige die nu aan ‘The Five Families’ uit The Godfather denkt.

De PFV zou het levenlicht gezien hebben in 1990, als gevolg van een ontmoeting tussen de Spaanse Miguel Torres – van Bodegas Torres – en Fransman Robert Drouhin van Maison Joseph Drouhin. Tussen de twee families bestond een goede verstandhouding. Het idee van een samenwerkingsverband begon te kiemen en al snel boden enkele andere prominente wijnfamilies zich aan: de Mondavi’s uit Californië, de Symingtons uit Portugal en de familie Antinori uit het Italiaanse Toscane.

In 1992 en 1993 hielden deze families verschillende bijeenkomsten in Beaune (bij Drouhin), in Vilafranca del Penedès (bij Torres) en in Oporto (bij de Symingtons). De filosofie en de statuten van de organisatie kregen vorm en nieuwe leden werden uitgenodigd om tot een totaal van 12 families te komen. De voorwaarden: een prestigieuze wijnfamilie zijn, toonaangevende wijndomeinen bezitten en wijnen op de markt brengen die een internationale reputatie genieten. Elk jaar neemt één de families het presidentschap van de PFV op zich. Als capo di tutti capi, zeg maar. De huidige president is Frédéric Drouhin (foto).

Sinds 2009 telt de Primum Familiae Vini elf leden. De Mondavi’s verlieten het gezelschap in 2005 en ook de familie Jaboulet (uit Rhône) nam een jaar later afscheid. De familie Perrin kwam er in 2006 bij en vandaag staat de teller nog steeds op elf. Dit zijn de huidige families die deel uitmaken van de PFV:

1. Antinori (Toscane, Italië)
2. Rothschild (Bordeaux, Frankrijk)
3. Drouhin (Bourgogne, Frankrijk)
4. Egon Müller-Scharzhof (Moezel, Duitsland)
5. Hugel (Elzas, Frankrijk)
6. Pol Roger (Champagne, Frankrijk)
7. Perrin (Rhône, Frankrijk)
8. Symington (Douro/Oporto, Portugal)
9. Incisa della Rocchetta (eigenaars van Tenuta San Guido, producenten van Sassicaia)
10. Torres (Catalonië, Spanje)
11. Alvarez ( eigenaars van Vega Sicilia in Ribera del Duero, Spanje)

Benieuwd of er kandidaten zijn om het twaalfde zitje in te nemen. De vraag blijft: wat is het doel van deze families? Op hun website omschrijven ze hun doelstellingen in het zogenoemde “PFV Charter”:

• De morele waarden – die de ruggengraat van sterke familiebedrijven vormen – beschermen.
• Oenologische kennis uitwisselen en traditionele wijnbouwmethodes promoten, onder meer door het belang van terroir te beklemtonen.
• Een gematigde consumptie van wijn aanmoedigen als culturele traditie en blijk van ‘savoir-vivre’.
• Nuttige zakeninformatie delen.

Wat er ook van zij, de wijnen die deze families op de markt brengen, zijn verre van slecht te noemen. Helaas dragen ze ook stuk voor stuk een prijskaartje dat menig man tussen de tanden doet fluiten. Een fles van één van deze families is al prijzig, maar wat dacht je van een speciale box waarin ze allemaal zijn samengebracht? De ‘Primum Familiae Vini Special Collection Case’ bevat de volgende flessen:

• Marchese Antinori – Tignanello
• Joseph Drouhin – Beaune Clos de Mouches Blanc
• Hugel & Fils - Gewürztraminer Selection de Grains Nobles
• Perrin & Fils – Château de Beaucastel
• Tenuta San Guido – Sassicaia
• Château Mouton-Rothschild – Château Mouton-Rothschild
• Egon Müller-Scharzhof – Scharzhofberger Auslese
• Pol Roger – Cuvée Sir Winston Churchill
• Symington Port & Madeira – Graham´s Vintage
• Torres - Gran Coronas Mas La Plana
• Vega Sicilia – Vega Sicilia Unico

Wie al zijn of haar spaarcenten al aan het samenrapen is, moet ik teleurstellen. De PFV schenkt deze Collection Case enkel aan “selected world leaders” en “international charitable events”. Hier en daar wordt de Case wel online aangeboden. Richtprijs: 60.000 euro. Daar heb je al een zeer degelijke nieuwe wagen voor.

In het Italiaanse wijnlandschap nemen de zogenoemde ‘Super Tuscans’ een aparte stek in. Simpel gezegd zijn het wijnen uit Toscane die niet voldoen aan de heersende blending rules van Chianti. Een Chianti Classico zonder Sangiovese kan nu eenmaal geen Chianti Classico zijn.

Wijnbouwers die experimenteerden met uitheemse variëteiten zoals Cabernet Sauvignon, Merlot en Syrah waren dus aangewezen op het label Indicazione Geografica Tipica (IGT) Toscana. Tot in 1994, want sinds dan bestaat voor hen de DOC Bolgheri.

Omdat sommige van deze wijnbouwers topwijnen maakten die met de betere Bordeaux konden wedijveren, ontstond de nood aan een naam die kon bevestigen dat dit niet zomaar goedkope tafelwijnen waren. De term “Super Tuscan” wordt daarom al sinds de jaren ’70 gebruikt. Vandaag hebben een aantal van deze wijnen enorm veel aanzien verzameld. Namen als Sassicaia (van Tenuta San Guido) of Ornellaia doen ongetwijfeld een belletje rinkelen.

Centraal in de Super Tuscan-revolutie stond de legendarische wijnfamilie Antinori. In 1971 maakten ze een van de eerste Super Tuscans door Sangiovese en Cabernet Sauvignon te combineren. Het resultaat heette Tignanello. De familie Antinori heeft een indrukwekkende reeks andere bekende huizen onder haar hoede. De Chianti Classico van Pèppoli en de Super Tuscan  Solaia zijn bekende voorbeelden.

Tenuta Guado Al Tasso is een van de bekendste wijnhuizen van de familie Antinori. Een van hun wijnen heet ‘Il Bruciato’. Het is een blend van  60% Cabernet Sauvignon, 30% Merlot, 10% Syrah. Ik proefde de 2009.

Proefnotitie

Donkere, kersenrode kleur. Heel aromatische neus van rijp zwart fruit en versmolten toetsen van vanille en eikenhout. Ook een opvallende kruidigheid en aroma’s van koffie. Wie dit blind proeft, denkt ongetwijfeld aan een degelijke Haut-Médoc. In de mond is dit een stevige, maar aangenaam versmolten wijn. De tannines zijn al soepel, al heeft de wijn zeker nog bewaarpotentieel. Vooral het zwarte fruit en de kruidigheid keren terug. In de lange afdronk overwegen de vanille en het eikenhout. Een heel evenwichtige, werkelijk overheerlijke Super Tuscan. Lang leve buitenbeentjes!

Score: 16,5/20

Toegegeven, witte wijnen zijn een rariteit op deze blog. Old habits die hard, maar bij deze toch een uitzondering. Gisteren en vandaag dronk ik de witte cuvée classique van Château Roubine, een Cru Classé uit Côtes de Provence. Wie heeft deze wijn gemaakt? Wat zit er in de fles? Waar en Wanneer is dit goedje gemaakt en vooral: Waarom zou ik dit willen drinken?

Steekkaart

• naam: Château Roubine
• herkomst: Côtes de Provence, Frankrijk
• jaar: 2010
• alcohol: 12,5%
• cépage: Ugni-blanc, Sémillon, Rolle en Clairette

Wie?

Château Roubine ligt in het hartje van de Provence, tussen Lorgues en Draguignan. Deze twee steden vormen de hoofdonderdelen van het logo van dit domein: de draak van Draguignan staat tegenover de leeuw van Lorgues, onder de stralen van de Provençaalse zon. Château Roubine is één van de oudste wijndomeinen in Frankrijk. Al sinds de 14de eeuw is het een bekende naam. In 1307 ging het domein van de ene schimmige christelijke orde naar de andere: de Orde van de Tempeliers liet het over aan de Orde van Sint-Jacobus van Jeruzalem. De titel van ‘Cru Classé’ werd toegekend in 1953. Het château is vandaag in handen van Valérie Rousselle-Riboud. Deze vrouw is afkomstig van Saint-Tropez en werkte in het hotelwezen, tot ze Château Roubine overnam. Ze omringde zich met enkele getalenteerde mensen en zorgde er op korte tijd voor dat haar wijnen op de kaart van menig toprestaurant prijken.

Wat?

Deze wijn is een blend van Ugni-blanc, Sémillon, Rolle en Clairette. Sémillon is wellicht de bekendste van de vier, als druif van Sauternes. Clairette komt vaak voor in Zuid-Franse blends (Rhône, Provence en Languedoc). Hetzelfde geldt voor de Rolle, een druif die fruitige en vooral kruidige aroma’s geeft. Ugni-blanc is beter bekend als Trebbiano, de meest aangeplante witte druif in Italië.

De oogst van de druiven gebeurt ’s nachts. Ze worden apart geplukt en ontsteeld. De gisting duurt 10 tot 15 dagen bij een gecontroleerde temperatuur van 16° à 18°C. De vier druiven wordt apart gevinifieerd en achteraf bepaalt de keldermeester de beste samenstelling van de blend.

Waar?

De wijngaarden van château Roubine liggen in het hart van het Franse departement Var, in de regio Provence-Alpes-Côte d’Azur. De ondergrond bestaat vooral uit klei en kalk. De AOC Côtes de Provence is een vrij groot gebied, waarvan het grootste deel ten Oosten van Toulon ligt. Het klimaat is er Mediterraan.

Wanneer?

De Franse wijnen van 2010 uit de regio zijn over het algemeen uitstekend, al waren de opbrengsten bij sommige wijnbouwers laag.

Waarom (proefnotitie)

Lichtgele tot goudgele kleur in het glas. Een subtiele, maar complexe neus met wit en exotisch fruit (rijpe peer en perzik). Ook de Provençaalse kruidigheid valt op. In de mond een droge, lichte wijn waarin frisse fruitigheid en een minerale toets de boventoon voeren. Deze wijn “drinkt gemakkelijk weg” maar is allesbehalve saai. Het is een sappige, genietbare witte wijn. De aangename afdronk is complexer: kruidig met een afsluitend bittertje.

Score: 15/20

Onlangs in het glas: een Chileense Carmenère van TerraNoble. Proeven geblazen, met wijnvragen in de aanslag: Wie heeft deze wijn gemaakt? Wat zit er in de fles? Waar en Wanneer is dit goedje gemaakt en vooral: Waarom zou ik dit willen drinken?

Steekkaart

• naam: TerraNoble Gran Reserva
• herkomst: Maule Valley, Chili
• jaar: 2008
• alcohol: 14%
• cépage: 100% Carmenère

Wie?

TerraNoble werd in 1993 opgericht door Jorge Elgueta. In 1994 volgde de eerste oogst. Het domein wil naar eigen zeggen “moderne wijn” maken. Lees: wijn die van de wijngaard naar het glas gaat, gedreven door fruit. Doorheen de jaren verwierf TerraNoble gestaag nieuwe stukjes grond. Vandaag gaat het om 360 hectare in totaal, verspreid over de valleien Maule, Colchagua en Casablanca.

Wat?

Deze Carmenère is afkomstig uit de Maule vallei, die onderverdeeld wordt in drie ‘subvalleien’: Claro, Loncomilla en Tutuven. De wijngaard van TerraNoble in het hoger gelegen en koelere Claro heet ‘La Higuera’ (de vijgenboom). Er groeit Carmenère, Merlot en Sauvignon Blanc. De druiven worden geselecteerd uit kleine percelen met een lage opbrengst. Deze wijn rijpte twaalf maanden in Franse eik.

Waar?

Claro is de hoogste subvallei van Maule. Het is er een stuk koeler dan in de andere wijngaarden. Zonnige dagen en koele nachten zorgen ervoor dat de laatrijpende variëteiten Merlot en Carmenère rustig kunnen rijpen. De ondergrond is er alluviaal (door de rivier Maule) en bevat afzettingen van smeltwater en afgespoeld bodemmateriaal uit de hoge Andes.

Wanneer?

Hoewel de jaargangen in Zuid-Amerika wel degelijk van elkaar verschillen, komen er minder pieken en dalen voor dan in Europa en andere wijnstreken. 2008 was een erg droog jaar in Chili. Geconcentreerde rode wijnen zijn het resultaat. Syrah en Carmenère deden het zeer goed, terwijl Merlot meer te lijden had onder de droge omstandigheden.

Waarom (proefnotitie)

Heel geconcentreerde, diepe roodpaarse kleur. De neus is erg aromatisch: het zwarte fruit komt uit het glas gewaaid. Daaronder zitten geroosterde houtaroma’s, koffie en chocolade. Dan valt iets bijzonders op: ondanks het vele fruit heeft deze wijn een “groenige” geur. Het doet denken aan hooi of nat gras. Van Carmenère wordt gezegd dat de druif vegetale aroma’s kan opleveren als hij niet optimaal rijpt. Dat lijkt hier het geval te zijn. In de mond keren vooral zwart fruit en hout terug. Het is een heel sappige wijn, waarin frisse zuren en soepele tannines elkaar in evenwicht houden. De afdronk is lang en laat de geroosterde houtaroma’s nazinderen.

Score: 14/20

Twee gemeentelijke appellaties uit de Haut-Médoc die doorgaans in één adem worden genoemd, zijn Moulis en Listrac. Ze worden vaak omschreven als de ‘mindere goden’ na Saint-Estephe, Pauillac, Saint-Julien en Margaux. Tijd om de proef op de som te nemen met een fles uit Listrac-Médoc. Wie heeft deze wijn gemaakt? Wat zit er in de fles? Waar en Wanneer is dit goedje gemaakt en vooral: Waarom zou ik dit willen drinken?

Steekkaart

• naam: Château Reverdi (Cru Bourgeois)
• herkomst: Listrac-Médoc
• jaar: 2007
• alcohol: 13%
• cépage: Cabernet sauvignon (55 %), Merlot (42 %) en Petit Verdot (3 %)

Wie?

Sinds de jaren ’50 heeft de familie Thomas twee wijndomeinen in Listrac-Médoc: Château l’Ermitage en Château Reverdi, beiden een Cru Bourgeois. Château Reverdi werd van 1953 tot 1981 gerund door Georges Thomas. Daarna nam zijn zoon Christian over tot en met 2007. Vandaag is het kleinzoon Mathieu die aan het roer staat. De wijngaarden hebben een oppervlakte van 18 hectare.

Wat?

Deze wijn is een klassieke blend van Cabernet Sauvignon, Merlot en Petit Verdot. De wijnstokken zijn 25 jaar oud. Na de vinificatie, wordt de wijn gedurende 12 à 15 maanden opgevoed op eikenhouten vaten, waarvan 25% nieuw.

Waar?

De wijngaarden van Château Reverdi hebben een ondergrond van klei en kalksteen, grind en kiezels. De Listrac geniet van een maritiem klimaat dankzij de Atlantische oceaan. De warme Golfstroom en de Gironde temperen samen het klimaat en zorgen zo voor milde winters en lange zomers.

Wanneer?

2007 bracht de Médoc en Graves een vreselijke zomer. Een ‘été indien’ in september maakte de zomer nog enigszins goed, maar de meeste wijnen zijn ‘makkelijk te drinken’. De kwaliteit kan sterk variëren van wijnhuis tot wijnhuis. Selectief zijn is de boodschap.

Waarom (proefnotitie)

Heldere, diep kersenrode kleur. Een heel aromatische neus van rijp, bijna gestoofd, zwart fruit (cassis, zwarte bessen, bosvruchten). Daarnaast ook aroma’s van zoethout en gerookte toetsen (geroosterd brood, koffie, sigarenkistje). Lichte vanillegeur door de houtlagering. Dikke punten voor de neus: hier kan je blijven aan ruiken! Ook in de mond lost deze wijn de verwachtingen in. Geconcentreerd, rijp zwart fruit in de opbouw, soepele tannines en aangename zuren. In de afdronk misschien wat koppig, waarna vooral de vanille en de rokerigheid overheersen. Een prachtige vertegenwoordiger van ‘mindere god’ Listrac-Médoc!

Score: 17/20

In de januari-editie van Decanter had Matthew Jukes het over “South Africa’s new guard”, de jonge leeuwen die Zuid-Afrikaanse wijn op een hoger niveau aan het tillen zijn. Hij geeft de lezer een lijstje van producenten die het volgen waard zijn. Eén van die producenten is Kanonkop. De tweede wijn van dit huis kreeg de naam “Kadette” en is verkrijgbaar bij Carrefour. Tijd om deze fles de onderwerpen aan de wijnvragen: Wie heeft deze wijn gemaakt? Wat zit er in de fles? Waar en Wanneer is dit goedje gemaakt en vooral: Waarom zou ik dit willen drinken?

Steekkaart

• naam: Kadette (tweede wijn van Kanonkop)
• herkomst: Stellenbosch, Zuid-Afrika
• jaar: 2010
• alcohol: 14%
• cépage: meer dan 50% Pinotage, aangevuld met Cabernet Sauvignon, Merlot en Cabernet Franc
• verkrijgbaar bij Carrefour

Wie?

Kanonkop is een familiedomein dat momenteel door de vierde generatie wordt gerund. Achter de naam ‘kanonkop’ gaat een interessant verhaal schuil. Een ‘koppie’ of ‘kop’ is een kleine heuvel. In de 17de eeuw stond op zo’n heuveltje in de buurt van het domein een kanon. Als er handelsschepen uit Europa of het Verre Oosten de Tafelbaai binnenvaarden op weg naar Kaapstad, werd het kanon afgevuurd. Zo wisten de afgelegen boeren in de buurt van Stellenbosch dat ze zaakjes konden doen. In zeven haasten werden dan karren volgeladen met fruit, groenten en vee om handel te gaan drijven.

Vandaag staat het kanon symbool voor de enorme ambitie van het domein. Hun Afrikaanse slogan luidt: “Waar die groot kanonne brul”. Aan zelfvertrouwen ontbreekt het de mensen van Kanonkop alvast niet. Hun missie – in sappig Zuid-Afrikaans – luidt als volgt:

“Kanonkop Landgoed is deur kenners as die Suid-Afrikaanse ekwivalent van ʼn Premier Cru of Eerste Groei beskryf. Internasionale toekennings oor meer as ʼn dekade is ʼn duidelike bevestiging van hierdie aansprake. Ons missie: om te verseker dat Kanonkop voortgaan om as Suid-Afrika se ekwivalent van ʼn Eerste Groei beskou te word.”

Wat?

Deze tweede wijn is een blend van de typische Zuid-Afrikaanse Pinotage, aangevuld met variëteiten uit Bordeaux (Cabernet Sauvignon, Merlot en Cabernet Franc). De wijn rijpte 16 maanden in grote cuves (225 liter) van Franse eik.

Pinotage is een cross breed van Pinot Noir en Cinsault (in Zuid-Afrika gekend als Hermitage). De kruising werd voor het eerst gekweekt in 1925 door Abraham Izak Perold (zie foto), een professor in viticultuur aan de universiteit van Stellenbosch. Hij wilde de robuustheid van de Cinsault koppelen aan de elegantie van de kwetsbare Pinot Noir. Het resultaat is een druif die donkere wijnen geeft met aroma’s van rood fruit en rokerige toetsen. Ook banaan en tropisch fruit worden genoemd als typerend. Die bananengeur is afkomstig van “3-methyl-1-butylacetaat” – ook gekend als bananenolie –, een stof die zich ontwikkelt in de Pinotage. Deze stof wordt echter ook gebruikt in verf, lak en vernis. En dat is net de geur die tegenstanders van de Pinotage terugvinden: een chemische, verfachtige geur.

Waar?

De wijngaarden van Kanonkop liggen op de lager gelegen hellingen van de Simonsberg, tussen Stellenbosch en Paarl (tussen 60 en 120 meter boven de zeespiegel). Deze regio heeft een goede reputatie en staat bekend als de “red wine bowl” van Zuid-Afrika. Het domein beslaat 125 hectare in totaal, waarvan er 100 met wijngaarden zijn beplant. De ondergrond bestaat er hoofdzakelijk uit graniet en klei. Het plaatselijke microklimaat verzekert lange zomers, afgekoeld door de zeebries uit de Valsbaai. In totaal valt er gemiddeld 605 mm regen, het meeste in de winter.

Wanneer?

2010 was de 351ste oogst in Zuid-Afrika. In vergelijking met 2009 werden er 6,5% minder druiven geoogst. Grote hitte, stevige wind en een gebrek aan sproeiwater zouden de oorzaken zijn van deze lagere oogst. Desalniettemin was de kwaliteit van de geoogste druiven goed.

Waarom?

De wijn is helder en heeft een diep kersenrode kleur. In de aromatische neus vallen rijp rood fruit (aardbeien, frambozen, bosvruchten), rokerige toetsen en wat houtvanille op. Het gerookte rode fruit is wellicht afkomstig van de overwegende Pinotage, gelukkig zijn er geen onaangename chemische geuren te bespeuren. In de neus prikt al wat alcohol door, dus dit belooft een warme wijn te zijn. In de mond heeft deze wijn een heel frisse, fruitige aanzet. Ook een wat aards aroma (kreupelhout). Tannines zijn er wel, maar ze vallen niet op. Vooral de frisheid en het fruit voeren de boventoon. Een warme afdronk van aardbeien en vanille. Een aanrader wat prijs-kwaliteit betreft!

Score: 16/20

De wijn die Francis Duflot fabriceert, is niet te drinken. Later blijkt echter dat deze wijn een façade is voor wat Duflot echt doet: hij blijkt de maker te zijn van een geheime, overheerlijke cultwijn: Le Coin Perdu. Tot daar de verklaring van de oorspronkelijk naam. Toen ik besloot om een unieke url aan te maken voor deze blog (dus zonder wordpress.com achteraan), bleken al heel veel sites dezelfde naam te hebben. Daarom besloot ik een alternatief te zoeken. In het beste geval was het geen al te grote ommezwaai. Toen dacht ik aan dit gedicht van Paul Valéry:

Le Vin Perdu

J’ai, quelqe jour, dans l’Océan,
(Mais je ne sais plus sous quels cieux)
Jeté comme offrande au néant
Tout un peu de vin précieux

Qui voulut ta perte, ” liqueur?
J’obéis peut-être au divin?
Peut-être au souci de mon coeur,
Songeant au sang, versant le vin?

Sa transparence accoutumée
Aprés une rose fumée
Reprit aussi pure la mer

Perdu ce vin, ivres les ondes!
J’ai vu bondir dans l’air amer
Les figures les plus profondes

In dit gedicht over ‘verspilde wijn’ vertelt Valéry dat hij ooit als offer wat wijn in de oceaan gooide. ‘Gestort als offer aan de waan, een druppel kostelijke wijn’. Hij weet zelf niet goed waarom hij dat doet: ‘luisterde ik naar een godheid of naar een onderbewuste drang?’ De wijn vergaat langzaam in de golven: ‘verspilde wijn, beschonken baren!’ Het gedicht besluit met de wending dat hij in zilte lucht ‘gestalten zonder evenaren’ ziet. De meningen over het gedicht lopen uiteen, net zoals dat voor wijn het geval is.

]]> http://levinperdu.be/2012/02/11/le-coin-perdu-wordt-le-vin-perdu/feed/ 0 pooringwine-1 blogcoinperdu a good year http://levinperdu.be/2012/02/08/voer-voor-oenotypofielen-taste-van-roald-dahl/ http://levinperdu.be/2012/02/08/voer-voor-oenotypofielen-taste-van-roald-dahl/#comments Wed, 08 Feb 2012 20:47:20 +0000 blogcoinperdu http://blogcoinperdu.wordpress.com/?p=533 ]]> “This – this is a very gentle wine, demure and bashful in the first taste, emerging shyly but quite graciously in the second. A little arch, perhaps, in the second taste, and a little naughty also, teasing the tongue with a trace – just a trace of tannin. Then, in the aftertaste: delightful, consoling and feminine, with a certain blithely generous quality that one associates only with the wines of the commune of St. Julien. Unmistakably, this is a St. Julien.”

Aan het woord is Richard Pratt, de snobistische wijnkenner die de hoofdrol speelt in het kortverhaal ‘Taste’ van Roald Dahl. Tijdens een etentje met vrienden daagt hij gastheer Mike Schofield uit tot een weddenschap. Richard proeft blind een ‘claret’ uit de kelder van Mike. Als hij de appellatie, het château én het jaar kan raden, wint hij de hand van Mike’s achtienjarige dochter Louise. Wat volgt is een zenuwslopende proefsessie:

“Beychevelle … Could it actually be a Beychevelle itself? No, I don’t think so. Not quite. But it is somewhere very close. Château Talbot? Could it be Talbot? Yes, it could. Wait one moment … No, I was wrong. It’s not Talbot.”

Richard Pratt komt langzaam tot een besluit. Maar is zijn conclusie ook correct? Ik ga hier uiteraard geen spoiler van formaat verkopen maar dat de ontknoping verrassend is, kan ik wel zeggen. Anders was dit wijnverhaal niet uit de pen van Roald Dahl gevloeid …

Het kortverhaal verscheen voor het eerst in 1945 in een editie van Ladies Home Journal. In 1951 stond het in The New Yorker en vijf jaar later werd het ook nog eens gepubliceerd in Playboy (zonder prentjes!). Vandaag kun je het in tal van verzamelwerken vinden, zoals daar zijn: Tales of the Unexpected, Stories of Suspense, Selected Stories of Roald Dahl, enzovoort. Stap een lukrake tweedehandsboekenwinkel binnen: de kans dat je het er vindt is behoorlijk groot.

De wine buff in Roald Dahl

Dat Roald Dahl over wijn schreef, is geen toeval. De Britse schrijver die Willy Wonka, Matilda en de Grote Vriendelijke Reus in het leven riep, was een grote wijnliefhebber en een connoisseur van Bordeaux, of zoals de Britten zeggen: ‘claret’. Zelf schreef hij ooit:

“There is a mystique about good claret, a kind of magic aura that no other wine in the world possesses. Mysterious changes take place in the fruit and tannins while the bottle is resting quietly in your cellar. Often the wine will remain closed and aloof for a decade or more, and all the while some secret chemistry is slowly converting it into a glorious and complex nectar. It is matters such as these that fascinate the lover of claret.”

Toen Robert Parker verkondigde dat 1982 een goed wijnjaar was geweest, liet Roald Dahl er geen gras over groeien. Hij sleepte maar liefst duizend kisten Bordeaux van het jaar ’82 naar zijn kelder in Buckinghamshire … Toen hij stierf in 1990 moesten die duizenden flessen hun status van ‘glorious and complex nectar’ helaas nog bereiken.

Voor de niet-lezers, hier kun je een verfilming (of kortverfilming?) van ‘Taste’ bekijken: