een gedicht van Paul Valéry:
J’ai, quelque jour, dans l’Océan,
(Mais je ne sais plus sous quels cieux),
Jeté, comme offrande au néant,
Tout un peu de vin précieux.
Qui voulut ta perte, ô liqueur?
J’obéis peut-être au devin?
Peut-être au souci de mon coeur,
Songeant au sang, versant le vin?
Sa transparence accoutumée
Après une rose fumée
Reprit aussi pure la mer.
Perdu ce vin, ivres les ondes!
J’ai vu bondir dans l’air amer
Les figures les plus profondes.
Daarnaast is Le Vin Perdu ook een blog gewijd aan wijn. Alles wat hier verschijnt is een zoektocht naar de vele verhalen achter wijn, de betekenis ervan en die ene fles die alle andere overtreft. Die ultieme fles is ‘le vin perdu’. Ernaar blijven zoeken is wat wijn tot zo’n eindeloos aangename bezigheid maakt.
Alle opinies en proefnotities op deze blog zijn persoonlijk. Ik ben geen sommelier of gediplomeerde wijnprofessional, en neem mijn schrijfsels dus zeker niet aan als absolute waarheden (al vind ik natuurlijk dat ik gelijk heb, haha).
Meer weten? Neem gerust contact op.

Deze blog is gelicenseerd onder een Creative Commons. Dit betekent dat de teksten op deze blog gedeeld en verspreid mogen worden op voorwaarde dat Le Vin Perdu vermeld wordt als bron, en dat de content niet wordt gebruikt voor commerciële doeleinden. Dank!
