Geol 2009, Costers del Segre (Tomàs Cusiné)

Geplaatst op 21 augustus 2013

0


Geol Costers del Segre 2009 - Tomàs CusinéWie Catalaanse wijn zegt, denkt vermoedelijk aan Cava. Wie niet aan de Spaanse bubbels denkt, eindigt wellicht bij Priorat en misschien bij Montsant. De overige wijnregio’s in Catalunya zijn minder bekend en vechten om de aandacht van wijndrinkers. Tarragona, Terra Alta en Penedès klinken nog bekend in de oren, maar Alella, Conca de Barberà, Empordà en Pla de Bages zijn nobele onbekenden (voor mij toch). Nog zo’n minder bekende Catalaanse appellatie is Costers del Segre, een klein gebied rond de stad Lleida. De wijngaarden van deze DO liggen verspreid langs de Segre, een zijrivier van de Ebro.

De wijnen van Costers del Segre krijgen langzamerhand meer aandacht, en daar zit de vernieuwende wijnmaker Tomàs Cusiné zeker voor iets tussen. Hij leerde het vak op Castell del Remei, een pittoresk en befaamd domein in Costers del Segre dat in handen is van zijn familie.

In 2003 besloot Tomàs om zijn eigen project te starten. Hij begon zijn eigen wijnen te maken in het dorp El Vilosell (in de subregio Les Garrigues). Tomàs gaf zichzelf 10 jaar om naam te maken. 2013 is dan ook het uitgelezen jaar om een wijn van deze man te proeven …

Geproefd: Geol, 2009

Tomàs Cusiné maakt verschillende unieke blends en deze Geol is daar één van. Niet minder dan zes variëteiten spelen hun rol in deze wijn: Merlot, Cabernet Sauvignon, Cabernet franc, Garnacha, Cariñena en Marselan. Die laatste is een kruising tussen Cabernet Sauvignon en Grenache. De wijn rijpte 14 maanden op nieuwe Franse eik.

Proefnotitie

Diep kersenrode kleur in het glas. Heel intense en warme neus van zoet fruit en confituur. Pruim, zwarte bessen, drop, chocolade, zoethout en eik vallen het meest op. Ook een munttoets. Al bij al een ‘zware’ neus. 2009 was een heet jaar in Catalonië en dat laat zich merken: de 14,5% alcohol kan zich niet helemaal verbergen.

De aanzet in de mond is al even zoet en warm als de aroma’s: zoete kers, bessen en pruim geven de wijn veel body. Voldoende zuren om dat fruitige geweld te counteren en fluwelen tannines zorgen voor de nodige structuur. In het middelpallet krijgen getoaste eikaroma’s de bovenhand. In de afdronk lichte vanille en zoet fruit met een lichte bittere toets die doet denken aan cranberry. Een heel smaakvolle, veelzijdige wijn die ‘out there’ is. Een uitbundige geweldenaar, die echter niet koppig of stroperig is. Aanrader voor liefhebbers van wijnen met punch!

Wil je op de hoogte blijven van wat er reilt en zeilt op Le Vin Perdu? Dat kan via Twitter en Facebook.

About these ads
Posted in: Proefnotities